Roztopy

ziemia wyblakła zadrżała
kiedy bocian wbił się w jej żyłę
roztopiony lód unosił ludzi
ponad dachy

mój mąż sczezł
wśród mężczyzn
nagich jak drzewa które woda obdarła
z człowieczych liści

zaszyłam się w zasuszonym konarze
trzymając się rzęs
(nie)dostrzeżonego Stwórcy

sina twarz płynęła przede mną
założyłam napęczniałą maskę
mojej córeczki
i udawałam że jestem dzieckiem
mając (nie)świadomość tego
że Bóg jest tak samo sprawiedliwy

na ponton
i podziurawione życie
nie musiałam dłużej czekać

Podróż (meta)fizyczna

potem zabrałem cię na spacer gdy staliśmy na wybrzeżu klifowym wypowiedziałem zaklęcie trzymajmy się za dłonie dopóki są jeszcze ciepłe Piotr Macierzyński, XXX [gdy porwałem cię nad morze nic mi nie przeszkadzało] w Oviedo podziwialiśmy ścieżki podeptane przez deszcz nowy szlak przetarła łza która odłączyła się od wspomnień z naszych głów myśli spadały w kałużę czerwonego wina topiliśmy się razem w siwych obłokach w Manoppello pomarszczone ulice wyły do księżyca potykając się o latarnie szukaliśmy blasku w zapadniętych oczach kiedy poranny wiatr rozdmuchał cienie i skruszył skalne wargi coraz śmielej wędrowaliśmy zakurzonym kanionem nasz ostatni przystanek jest w Turynie dlatego splećmy dłonie zanim wsiąkną w całun

Elektropiekłownia

był fantastą z marzeniami na karku do czasu

kiedy socrealizm nie przyodział go w uniform robotnika

i zaciągnął do pracy 

na rzecz społeczeństwa

wciąż na jednej zmianie

od ściany do ściany

i tylko chwila na zimny prysznic w kroplach potu

mózg wyciskał się jak gąbka 

wystarczył moment nieuwagi żeby rozmazać sobie oczy

i wyważyć szczękę

w razie potrzeby chowałem głowę 

do pieca

i udawałem że rozmawiam 

ze swoim drugim odbiciem w ogniu

nie widziałem który pracownik dobił targu z pryncypałem

a kogo przymknęli

żeliwnymi drzwiczkami

w nocy leżałem na ludziach

rozmyślałem nad sensem pracy

i karykaturą łóżka

rano budziły mnie głosy (nie)rządu

z radia które wisiało nade mną

jak krzyż pod sufitem

odważyłem się obnażyć zęby i język

szukałem wolności w tlenie

inni uznali mnie za wariata

który chciał dokonać samospalenia

kiedy ostatni raz patrzyłem na te czerwone twarze

i rozpalone policzki robotników

miałem nadzieję że pójdą na mną

ale do drzwi mojego mieszkania towarzyszył mi tylko

swąd ich ciał

uciekł z elektropiekłowni

obdarty ze skóry z wywleczoną duszą na ramieniu

przyszedł do domu i zabrał moje ciało

jak ostatnią kartkę pamiętnika

wtedy tez po raz pierwszy poczułam

że kruszeją fundamenty naszego świata

betonowych powiek

Bajkowe miasto

po chodniku skacze Dziewczynka z gumkami

(we włosach)

głaszcze główki wspomnień

i zapala papierosy

na placu Kubuś Puchatek

w tęczowym kubraczku krzyczy

miodowymi ustami

„bezdzietni

mężczyźni

eteryczni

nieetyczni

łączmy się”

Alicja z krainy kanałów

idzie rynsztokiem i uśmiecha się

do o(d)bitych twarzy w wodzie

Mały Książę ulicy patrzy

ile stron książki przyda się na ognisko

ile plików gazet wystarczy na łóżko

nieśmieszna śnieżna księżna nikogo nie oszczędza

w nocy

Mała Syrenka uczy się chodzić

bez wózka

jej pierwszy raz na nogach trwał tyle co

kopanie leżącego i przyjazd karetki

z wózkiem

a mój Kot wędruje w butach

jak włóczykij toczy swój los

na krawędzi życia

kiedy ja w domu gryzę ściany i czytam dziecku bajki

on pije whisky w barze i wraca nad ranem 

bez duszy

Totalne panowanie

z piekłolicej masy utworzę

przyszłe pokolenie uśmiechów

rozdętych jak puste brzuchy dzieci

nocne mary ujrzą światło dnia

i uklękną przed moim butem

wdepniętym w martwe dusze starców

oswajam się z myślą

że zaistnieję jako idealny władca

w gnijących sercach potomków

wyryję w czaszkach 

nowy obraz błogiej (nie)świadomości

która utuli do snu niedojrzałe ciałka

trzymając w dłoni pęk słów

stanę u progu ludzkości

płonącej jak żywa pochodnia tłuszczu

nim czas przecedzi wątpliwe myśli

wypijecie ze mną dzban afrodyzjaku

za moje sprośne życie

i zdrowie kata który mnie urodził

Henryk VIII Tudor – angielski „poligamista” XVI w.

Henryk VIII z dynastii Tudorów zapisał się na kartach historii jako głowa Kościoła anglikańskiego. Jednakże ja dziś w tym artykule poruszę inną, dość kontrowersyjną, a zarazem ciekawą kwestię dotyczącą życia osobistego króla Anglii. Mianowicie Henryk zasłynął z tego, że był „właścicielem” aż sześciu żon. Celowo użyłam słowa „właściciel”, gdyż większość kobiet traktował przedmiotowo, chcąc zaspokoić swoje wymyślne obsesje dotyczące męskiego potomka, którego nieudolnie próbował spłodzić.

Pierwszą lubą młodziutkiego Henryka VIII była Katarzyna Aragońska pochodząca z Hiszpanii. Kobieta wyniosła z małżeńskiego łoża Marię zwaną Krwawą. Nie sprostała oczekiwaniom króla, którego marzeniem było „męskie nasienie” w kołysce i przyglądanie się swojej latorośli, jak przygotowuje się do dzierżenia władzy po tatku. Małżeństwo z Katarzyną wydawało się być udane i korzystne, gdyż kobieta była gwarantem pokojowych stosunków z Hiszpanią, przywiodła do Anglii pokaźny posag i oczywiście była sprawna seksualnie. Jednak Henryk nie był w pełni usatysfakcjonowany małżeństwem i w niedługim czasie porzucił hiszpańską damę.

Henryk był w kwiecie wieku i potrzebował kobiet do zaspokojenia swoich, jakże męskich, potrzeb. Perspektywa posiadania syna nie współgrała z jego przelotnymi romansami, toteż Tudor szukał kolejnej żony jako stabilnego planu na stworzenie męskiego potomka. Wzrok zawiesił na Annie Boleyn, która okazała się być jeszcze bardziej bezwzględna niż jej przyszły małżonek. Ponadto była siostrą Marii, z którą Henryk w młodości romansował. Zdecydowany charakter Anny skusił Henryka do zawarcia małżeństwa 1533 roku. Jednak i ta para okazała się niewypałem. Kobieta urodziła dziewczynkę Elżbietę (która później została królową Anglii), a dwie ciąże poroniła z czego z jednej urodził się martwy chłopiec. Niezadowolenie Henryka znalazło ujście w skazaniu Anny na śmierć, po udowodnieniu małżonce zdrady, używania czarów i kazirodczego związku z bratem (zarzuty były sfabrykowane).

Po kilku dniach od śmierci Anny Henryk doznawał rozkoszy w łóżku z nowa żoną - Jane Seymour. Jako jedyna spośród kobiet urodziła upragnionego syna Edwarda, który miał w przyszłości odziedziczyć tron. Jane nie przeżyła porodu i niestety opuściła ziemski padół, krótko racząc Henryka swoimi łagodnymi cechami i delikatnością, a król widząc, iż jego syn Edward jest chorowity (być może to cechy dziedziczne po matce) postanowił ożenić po raz czwarty.

Wybranką Henryka okazała się być Anną z Kleve. Małżeństwo miało bardziej charakter polityczny, aniżeli miłosny. Henryk po raz pierwszy ujrzał kobietę na obrazie namalowanym przez Holbeina. Malarz wykazał się nie lada inwencją twórczą i pomysłowością, gdyż stworzył wyidealizowany wizerunek w rzeczywistości niezbyt urodziwej Anny. Henryk po obejrzeniu obrazu i za namową innych poślubił młodą niewiastę, która miała tyle do gadania co nioska w kurniku. Jednak nieatrakcyjność Anny coraz bardziej raziła Henryka, dlatego wymagający król rozwiódł się w niedługim czasie.

Opasły i starzejący się władca posiadał zbyt wysokie mniemanie o swojej osobie i przeliczył się co do małżeństwa z  Katarzyną Howard sądząc, że młoda dziewczyna będzie z przyjemnością kochać się w jego tłustych ramionach. Katarzyna swoje miłosne podboje zaliczała m.in. u dworzanina Thomasa Culpepera. Nietrudno przewidzieć reakcję króla, który dowiedział się o wybrykach żony. Kobieta została ścięta podobnie jak jej kochanek.

Można pomyśleć, że Henryk z przyzwyczajenia wziął kolejny, szósty już ślub. Katarzyna Parr w przeciwieństwie do poprzedniczek stała się ukojeniem dla króla i przystanią od jego swawolnego życia z kobietami. Katarzyna przeżyła swojego męża i tym samym po raz trzeci stała się wdową.

Po śmierci Edwarda, jedynego syna Henryka, który zmarł w młodzieńczym wieku, królową Anglii została Maria Krwawa, a później Elżbieta I Tudor.

Barwny kalejdoskop żon Henryka niewątpliwie sprawił, że król zasłynął w świecie historii jako kobieciarz i wymagający kochanek, bezwzględnie dążący do swoich chorych pragnień i zaspokojenia wybujałych ambicji.

Przebudzenie

literki w porannej gazecie

są jak ziarenka gorzkiej prawdy

rzucone na blat mózgu

popijając mętną kawę rozrzedzam myśli

i składam machinalnie pocałunek 

na ustach filiżanki

uwolnienie gorących uczuć

schowanych jeszcze pod powłoką snu

odbywa się w moim tempie

otwieram szerzej ok(n)o

i spoglądam w głąb świata

obserwuję pędzący pociąg

przecinający krwistą łunę na zachodzie

w spóźnieniu wywabię

ostatnie plamy na sumieniu

i ucieknę w stan nieświadomości

gdzie wszystko inne przepływa przez palce

i odlatuje w niepamięć